Als achtergrondinformatie moet ik meegeven dat ik werk als ergotherapeute bij jongeren met een psychotische stoornis. De leeftijden binnen de groep variëren van 18tot 25 jaar.
Gisteren hadden we besloten om even de stad in te gaan om naar de kerstmarkt te gaan kijken. Al die muziek, zo vele lichtjes en zoveel lawaai zijn erg veel prikkels voor die jongeren en ze worden daar erg opgejaagd, uitgelaten en rumoerig van. Plots vroeg één van de jongeren of we eens in de kerk een kijkje gingen nemen en misschien een kaarsje konden gaan branden. Tegen mijn verwachting in vonden ze dat allemaal een goed idee.
We liepen de deur binnen van de kerk en plots was het stil. De stilte was oorverdovend. Dit had ik bij deze groep nog nooit meegemaakt. Mijn verbazing was erg groot. Ze maakten allemaal een kruisje en sommige leenden geld van elkaar om een kaarsje te laten branden. De één ging bij het beeld van Maria staan, de ander bij het beeld van Jezus. Ze lieten elkaar met rust en de stilte bleef. Ieder op zijn tempo verliet de kerk en zelfs buiten duurde de stilte nog even door. Er werd geen woord gewisseld over wat iemand in de kerk had gedaan. Eenmaal terug op de kerstmarkt waren mijn jongeren weer zo uitgelaten en druk zoals ze altijd zijn.
Zeggen we niet altijd dat het geloof verdwijnt? Dat de jongeren niet meer gelovig zijn? Dit was voor mij een voorbeeld dat, ondanks dat er nooit een woord gevoerd wordt over God binnen de groep, God nog steeds een enorme invloed heeft op jong en oud. Ook deze jongeren bidden tot God voor steun en voor hulp want die kunnen ze wel gebruiken. De stilte was een stilte uit respect voor God. Het respect wat ze voor heel veel mensen niet hebben of niet tonen maar wel tonen voor God. Dit getuigt voor mij dat God nog steeds leeft onder de jongeren. Dat jongeren wel nog geloven in God!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten