Gisteren zijn we tegen heel wat familie gaan vertellen dat wij gaan trouwen in september. Omdat mijn oma longkanker heeft, was dit een erg emotioneel moment voor velen. Iedereen hoopt natuurlijk dat zij er nog bij mag zijn op onze trouwdag en zeiden dit ook hardop.
Mijn oma is een erg gelovige vrouw die heel veel steun in haar geloof vindt. Zij was de enige die niet zei dat ze hoopte dat ze tegen dan nog leefde. Ze was gewoon heel erg blij voor ons. Toen we alleen waren vroeg ik haar waarom zij net als enige die vraag niet stelde. Ze heeft mij geantwoord dat ze wel de kracht zal krijgen van Hem om in september bij ons te zijn, op welke manier dan ook. Ik begreep haar.
Zij vindt haar kracht en haar steun bij God. Zij is de enige die niet bang is voor de dood want ze gaat naar de hemel en naar haar overleden zoon. Is dit geloof? Als dit geloof is dan raakt me dit tot het diepste van mijn hart. Als iedereen zoveel kracht kan putten uit geloof dan moet iedereen geloven want dit maakt het leven de moeite waard. Ik geloof ook dat zij naar God gaat in de hemel, naar mijn opa, naar mijn nonk en dat Hij erg goed voor haar gaat zorgen want ze heeft een ontzettend zuiver hart. Het verdriet blijft erg groot maar diep in mijn hart voel ik toch troost omdat ze naar Hem gaat. Het is moeilijk te beschrijven maar het is zo een warm gevoel dat je geruststelt. Het maakt me blij en sterker dat zij er zeker gaat bij zijn als wij daar voor het altaar staan, op welke manier dan ook. En niet alleen dan, ik voel mijn opa nog steeds rondom mij in de kleinste dingen. Ondanks wat anderen rondom mij zeggen, is dit wat ik voel en wat ik geloof.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten