Eigenlijk vallen de lessen Godsdienst me wel erg zwaar omdat ik weer geconfronteerd word met die twijfel, mijn grote twijfel maar ook met mijn zoeken naar antwoorden.
Ik ben opgegroeid in een gelovige familie. Er werd niet veel over Jezus of God gepraat maar er waren toch altijd die kleine dingen waardoor ik wist dat mijn ouders wel geloofden. Bijvoorbeeld, elke avond kregen mijn broer en ik een kruisje op ons voorhoofd om ons te beschermen, of er brandde altijd een kaars in de living. Het zijn maar kleine dingen maar toch wist ik dat mama daar veel mee bezig was. Ik heb zelf ook altijd geloofd. Ik bidde 's avonds in mijn bed voor het slapengaan en ik was af en toe zelfs bang dat Hij mijn kattekwaad kon zien en dat ik ging gestraft worden. Zelf heb ik er nooit echt met mijn ouders over gepraat omdat ik ook niet twijfelde aan het bestaan of niet bestaan van God.
De ommekeer is er dan ook gekomen in het middelbaar onderwijs. Doorheen de jaren werden de godsdienst lessen een hel. Van een non, tot een broeder, tot een gewone lerares en tot slot een pastoor. Ik had er gewoonweg een hekel aan. Er was geen ruimte voor een eigen zoeken of ruimte voor uw eigen invulling. Hun waarden en normen werden erin geduwd.De ene zei dit, de andere dat en we moesten het maar allemaal pikken. De topper van alle leerkrachten was toch wel de nieuwe pastoor die zei dat je alles letterlijk moest naleven, dat je alles letterlijk nemen wat er geschreven stond, dat je moest luisteren! Na het vierde middelbaar had ik een echte hekel aan het vak godsdienst. Ik geloofde in niks meer en het boeide me ook niet meer.
Tot augustus 1999. Op 9 augustus 1999 heb ik mijn grootste vriend, mijn grootste held en mijn liefste opa verloren ten gevolge van een hersenbloeding. Hij heeft gevochten om te overleven maar het mocht niet meer zijn. Op de een of andere manier heeft hij de kracht nog gehad om te vechten tot de hele familie van overal was gekomen om afscheid te nemen. Hij heeft nog 10 dagen geleefd, net zolang als de noveenkaars die langs hem stond te branden. De vlam van de noveenkaars is tegelijk met zijn lichtje uitgegaan. Mijn verdriet was zo groot! Ik wou niet aanvaarden dat hij dood was. Hij moest ergens zijn. Hij moest daarboven zijn, naar mij staan te kijken, over mij te waken. Het moest! Ik moest terug geloven dat er meer was dan deze aarde. Ik wou graag geloven dat er meer was dan dit en dat hij daar was, veilig, gelukkig en wachtende op ons. Voor zijn afscheidsmis heb ik een lied mogen kiezen. En ik heb een lied gekozen waarvan ik een link heb toegevoegd. Het lied van Josh Groban heet 'to where you are' en het beschrijft wat ik voelde en hoopte en nog steeds voel en hoop.
http://www.youtube.com/watch?v=-uIQp9Dqcrw
Nu zitten we ondertussen weer tien jaar verder en ik heb nog steeds veel vragen en geen antwoorden, maar ik ben nog steeds overtuigd dat mijn opa op een goede plaats is en voor me zorgt op zijn manier. Ik weet dat hij bij mij is! Het verdriet en het gemis is nog steeds erg groot maar dit geloof maakt het draaglijk! Ik voel hem nog steeds bij mij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten